شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٣ - تنها كردن باغبان صوفى و فقيه و علوى را از همديگر

تنها كردن باغبان صوفى و فقيه و علوى را از همديگر

ب ٢١٦١- ٢١٥٦ مأخذ داستان چنان كه مرحوم فروزانفر نوشته‌اند جوامع الحكايات عوفى است. (مآخذ قصص و تمثيلات مثنوى، ص ٦٧ به بعد) شريف: علوى. «ديگرى گفت من او را مى‌شناسم پدرش نصرانى بود در ملطيه پس او شريف چگونه باشد.» (گلستان، ص ٨١) نيز:

(ناصر خسرو) شوخ: اين كلمه در طول زمان به معنيهاى چند به كار رفته است. در اينجا: گستاخ، بى‌حيا مناسب مى‌نمايد.

لا يُوفى: (جمله فعليّه‌ى منفى) بى‌وفا (از آن رو كه حكم شرع را رعايت نكرده و بى‌رخصت صاحب باغ، به ملك او در آمده).

حجَّت: دليل.