شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٢ - وحى كردن حق تعالى به موسى

ب ٢١٥٥- ٢١٤٥ ارتباط اين داستان با داستان پيش، در بيتهاى اخير آن داستان است و اينكه بايد قصد هر درويش كرد شايد صاحب سرى باشد.

عتاب: براى رعايت قافيت بايد مُمال (عِتيب) خوانده شود.

طلوع ماه از جيب ديدن: اشارت است به يكى از دو معجزه موسى (ع) كه دست در گريبان مى‌كرد و بيرون مى‌آورد و سپيدى از آن پديد مى‌گشت.

سبحانا: پاكا، منزّها.

رنجوريم: ميم علامت مفعول است نه مضاف إليه. (چرا در رنجورى مرا نپرسيدى؟) همنشين خدا: اشارت است به حديث موضوع: «مَن أرادَ أن يَجلِسَ مَع اللَّهِ فَليَجلِس مَعَ أهلِ التَّصَوُّف.» (احاديث مثنوى، ص ١٩٨)

١٣٠٢/ ٦ تا: بايد:

(سعدى) سكليدن: گسليدن، جدا شدن.

سر كسى را خوردن: در تداول: مرگ او را ديدن. در اينجا: كشتن، هلاك كردن معنى دهد.

بَدَست: وجب.

اين بيتها در تتميم معنى بيتهاى پيش است، و سفارش به همنشينى اولياى حق و نبريدن از جمع كه «يَدُ اللَّه مع الجماعة.» بريدن از جمع اوليا موجب غلبه شيطان است.

[١] در حاشيه نسخه اساس: وژه