شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٦٩ - امتحان هر چيزى تا ظاهر شود خير و شرى كه در وى است

يك نظر قانع مشو زين سقفِ نور

بارها بنگر ببين هَل مِن فُطُور

چون كه گفتت كاندرين سقفِ نكو

بارها بنگر چو مرد عيب جو

پس زمين تيره را دانى كه چند

ديدن و تمييز بايد در پسند

تا بپالاييم صافان را ز دُرد

چند بايد عقلِ ما را رنج بُرد

امتحانهاىِ زمستان و خزان‌

تابِ تابستان، بهارِ همچو جان‌

بادها و ابرها و برقها

تا پديد آرد عوارض فرق‌ها

تا برون آرد زمينِ خاك رنگ‌

هر چه اندر جيب دارد لعل و سنگ‌

چون شكافم آسمان را در ظهور

چون بگويم هَل تَرَى فِيها فُطُورٍ

هر چه دزديده است اين خاكِ دُژم‌

از خزانه حقّ و درياىِ كرم‌

شِحنه تقدير گويد راست گو

آن چه بُردى شرح وا دِه مو بمو

دزد يعنى خاك گويد هيچ هيچ‌

شحنه او را در كشد در پيچ پيچ‌

شحنه گاهش لطف گويد چون شكر

گه بر آويزد كند هر چه بتر

تا ميان قهر و لطف آن خُفيه‌ها

ظاهر آيد ز آتش خوف و رجا