شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٨٣ - جستن آن درخت كه هر كه ميوه آن درخت خورد نميرد

قصص و تمثيلات مثنوى، ص ٨٣) قاصد: در تداول فارسى زبانان، پيك، نامه بر. ليكن در اين بيت به معنى مطلق جوينده و مأمور است.

ديوان ادب: ظاهراً اين تركيب همان است كه در اصطلاح ديوانى ايرانيان ديوان رسائل نام داشته.

از طلب: براى جست و جو.

٣٠١٣/ ١ از او: ضمير را مى‌توان به درخت و پادشاه رجوع داد (قاصد درخت يا قاصد از سوى پادشاه).

مجنون بند: ديوانه بندى، سخت ديوانه.

صَفع: پس گردنى، با كف دست بر قفا زدن.

صاحِب فَلاح: رستگار.

سينه صاف: پاك دل، صافى ضمير.

وين مراعات ...: با اين ستودن او را ريشخند مى‌كردند و اين ستودن از پس گردنى خوردن سخت‌تر بود.

تَسخَر: ريشخند.

هول و سترگ: اين دو كلمه را بهتر است صفت مقدم براى درخت گرفت (بس هول و سترگ درختى سبز هست)، چرا كه «هول» به معنى ترس و ترسناك است و «سترگ» به معنى بزرگ و كلان و صفت گرفتن اين دو واژه را براى اقليم بعيد به نظر مى‌رسد.

گبز: سطبر، قوى.

تَعَب: رنج.

آخر الامر: سرانجام.

جُسته ناجُسته شدن: به دست نيامدن. (آن چه مى‌جست به دست نيامد.) بريدن: پيمودن، طى كردن.

ارتباط اين داستان با داستان پيشين، نشان دادن درجه فهم مستمعان است از الفاظ،