شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨٦ - تتمه نصيحت رسول

مُستَعان: يارى جسته از او، كه از او يارى خواهند. بنده بايد پيوسته از خدا بخواهد كه او را به نيكوترين حال بگرداند و خطاهاى او را بپوشد و رسوايش نگرداند.

ب ٢٤٩١- ٢٤٨٧ حَد: در لغت به معنى نهايت، و در اصطلاح منطقيان تعريف چيزى است به جنس و فصل قريب كه آن را «حدّ تام» گويند. و به هر دو معنى بارى تعالى بى‌حد است.

ضلال: گمراهى.

تَقطيع: در لغت عرب به معنى اندازه اندام شدن جامه است، و در نظم و نثر فارسى به معنى «بريدن جامه» و نيز «جامه» به كار رفته است. در اين بيت از خاقانى ممكن است به هر دو معنى گرفته شود:

(خاقانى) و در اين بيت به معنى «جامه» است:

(مخلص كاشى، به نقل از آنندراج) مصر: شهر، و به قرينه خديو، كشور معروف و در اينجا استعارت از توانمندى و توانايى است.

البَقيَّه: استغاثت گونه‌اى است. (اين يك تار مانده را براى ما نگه دار. ما را به دست دشمن مگذار.)

[١] در حاشيه نسخه اساس: