شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٨٥ - شرح كردن شيخ سر آن درخت با آن طالب مقلد

بود شيخى عالمى قطبى كريم‌

اندر آن منزل كه آيِس شد نديم‌

گفت من نوميد پيش او روم‌

ز آستانِ او به راه اندر شوم‌

تا دعاى او بود همراه من‌

چون كه نوميدم من از دل خواه من‌

رفت پيش شيخ با چشم پُر آب‌

اشك مى‌باريد مانند سحاب‌

گفت شيخا وقت رحم و رِقّت است‌

نااميدم وقت لطف اين ساعت است‌

گفت وا گو كز چه نوميديستت‌

چيست مطلوب تو رو با چيستت‌

گفت شاهنشاه كردم اختيار

از براى جُستن يك شاخسار

كه درختى هست نادر در جهات‌

ميوه او مايه آب حيات‌

سالها جُستم نديدم يك نشان‌

جز كه طنز و تَسخر اين سر خوشان‌

شيخ خنديد و بگفتش اى سليم‌

اين درخت علم باشد در عليم‌

بس بلند و بس شگرف و بس بسيط

آب حيوانى ز درياى محيط