شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩٤ - تتمه حكايت خرس و آن ابله كه بر وفاى او اعتماد كرده بود

خرس هم از اژدها چون وا رهيد

و آن كرم ز آن مردِ مردانه بديد

چون سگ اصحاب كهف آن خرسِ زار

شد ملازم در پى آن بُردبار

آن مسلمان سر نهاد از خستگى‌

خرس حارس گشت از دل بستگى‌

آن يكى بگذشت و گفتش حال چيست‌

اى برادر مر تو را اين خرس كيست؟

قصّه وا گفت و حديثِ اژدها

گفت بر خرسى منه دل ابلها

دوستى ابله بتر از دشمنى است‌

او به هر حيله كه دانى راندنى است‌

چنين داد پاسخ به فرزانگان‌

بدان نامداران و مردانگان‌

گفت و اللَّه از حسودى گفت اين‌

ور نه خرسى چه نگرى اين مِهر بين‌

گفت مهر ابلهان عشوه ده است‌

اين حسودىِّ من از مِهرش به است‌

هى بيا با من بران اين خرس را

خرس را مگزين مهل هم جنس را