شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٨ - رفتن مصطفى

از صحابه خواجه‌اى بيمار شد

و اندر آن بيماريش چون تار شد

مصطفى آمد عيادت سوى او

چون همه لطف و كرم بُد خوى او

در عيادت رفتن تو فايده است‌

فايده آن باز با تو عايده است‌

فايده اوّل كه آن شخص عليل‌

بوك قطبى باشد و شاهِ جليل‌

چون دو چشم دل ندارى اى عنود

كه نمى‌دانى تو هيزم را ز عود

چون كه گنجى هست در عالم مرنج‌

هيچ ويران را مدان خالى ز گنج‌

قصدِ هر درويش مى‌كن از گزاف‌

چون نشان يابى بجِد مى‌كن طواف‌

چون تو را آن چشم باطن بين نبود

گنج مى‌پندار اندر هر وجود

ور نباشد قطب يار ره بود

شه نباشد فارس اسپَه بود

پس صله يارانِ ره لازم شمار

هر كه باشد گر پياده گر سوار

ور عدو باشد همين احسان نكوست‌

كه به احسان بس عدو گشته دوست‌

ور نگردد دوست كينش كم شود

ز آن كه احسان كينه را مرهم شود

بس فوايد هست غير اين و ليك‌

از درازى خايفم اى يار نيك‌

حاصل اين آمد كه يار جمع باش‌

همچو بتگر از حجر يارى تراش‌

ز آن كه انبوهى و جمع كاروان‌

ره زنان را بشكند پشت و سنان‌