شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٣ - قصد كردن غزان به كشتن يك مردى تا آن دگر بترسد

آن غزانِ تُرك خون ريز آمدند

بهر يغما بر دِهى ناگه زدند

دو كس از اعيانِ آن دِه يافتند

در هلاك آن يكى بشتافتند

دست بستندش كه قربانش كنند

گفت اى شاهان و اركانِ بلند

در چَهِ مرگم چرا مى‌افكنيد

از چه آخر تشنه خون منيد؟

چيست حكمت چه غرض در كشتنم‌

چون چنين درويشم و عريان تنم‌

گفت تا هيبت بر اين يارت زند

تا بترسد او و زر پيدا كند

گفت آخِر او ز من مسكين‌تر است‌

گفت قاصد كرده است، او را زر است‌

گفت چون وهم است ما هر دو يكيم‌

در مقام احتمال و در شكيم‌

خود و را بكشيد اوّل اى شهان‌

تا بترسم من دهم زر را نشان‌

پس كرمهاى الهى بين كه ما

آمديم آخر زمان در انتها

آخرينِ قرنها پيش از قرون‌

در حديث است آخِرون السّابِقُون‌

تا هلاكِ قومِ نوح و قوم هود

عارضِ رحمت به جان ما نمود

كشت ايشان را كه ما ترسيم از او

ور خود اين بر عكس كردى واى تو