شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٦ - تتمه اعتماد آن مغرور بر تملق خرس

شخص خفت و خرس مى‌راندش مگس‌

وز ستيز آمد مگس زو باز پس‌

چند بارش راند از روى جوان‌

آن مگس زو باز مى‌آمد دوان‌

خشمگين شد با مگس خرس و برفت‌

بر گرفت از كوه سنگى سخت زفت‌

سنگ آورد و مگس را ديد باز

بر رخ خفته گرفته جاىِ ساز

بر گرفت آن آسيا سنگ و بزد

بر مگس تا آن مگس واپس خزد

سنگ روى خفته را خشخاش كرد

اين مثل بر جمله عالم فاش كرد

مِهر ابله مهرِ خرس آمد يقين‌

كين او مهر است و مهر اوست كين‌

عهد او سُست است و ويران و ضعيف‌

گفتِ او زَفت و وفاى او نحيف‌

گر خورد سوگند هم باور مكن‌

بشكند سوگند، مردِ كژ سخن‌

چون كه بى‌سوگند گفتش بُد دروغ‌

تو ميفت از مكر و سوگندش به دوغ‌

نفسِ او مير است و عقل او اسير

صد هزاران مصحفش خود خورده گير

چون كه بى‌سوگند پيمان بشكند

گر خورد سوگند هم آن بشكند

ز آن كه نفس آشفته‌تر گردد از آن‌

كه كنى بندش به سوگند گران‌

چون اسيرى بند بر حاكم نهد

حاكم آن را بر درد بيرون جهد

بر سرش كوبد ز خشم آن بند را

مى‌زند بر روى او سوگند را

تو ز أوفُوا بِالعُقُودَش دست شو

احفَظُوا ايمانَكُم با او مگو

و آن كه حق را ساخت در پيمان سند

تن كند چون تار و گرد او تند

دل بخواهد پا در آيد زو به رقص‌

يا گريزد سوى افزونى ز نقص‌