شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٤ - سبب پريدن و چريدن مرغى با مرغى كه جنس او نبود

در كاهدان ...:

(سنايى، حديقة الحقيقه، ص ٧٨) كهدانى، كه جاى او روى كاه است.

ب ٢١٠٧- ٢١٠١ زبان معنوى: زبان حال، به مقتضاى طبيعت.

گَنده بَغَل: كنايت از بد بو.

دور باش: نيزه‌اى كه سنانش دو شاخه بود و آن را مرصع كرده پيشا پيش پادشاهان مى‌كشيدند تا مردمان بدانند پادشاه مى‌آيد خود را به كنارى كشند. (لغت نامه)

(نظامى، به نقل از لغت نامه) «او را متّهم كردند كه تو خطبه به نام خود كرده‌اى و چتر و دور باش بر گرفته‌اى.» (لباب الالباب، به نقل از لغت نامه) دَنِى: پست.

كان: معدن، به مجاز: جنس. از كانِ منى: با من هم جنس هستى.

چَمين: بول، مدفوع.

(فرهنگ نوادر لغات و تعبيرات ديوان كبير، ص ٢٥٨) يك رگ: اشارت به قوت نفسانى است. چنان كه مى‌دانيم خاك و كود و سرگين به بوته گل‌