شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٦٠ - انديشيدن يكى از صحابه به انكار كه رسول چرا ستارى نمىكند

دود در حلقش شد و حلقش بخَست‌

از نهيب دودِ تلخ از خواب جَست‌

در زمان در رو فتاد و مى‌گريست‌

كاى خدا اينها نشان مُنكرى است‌

خِلم بهتر از چنين حلم اى خدا

كه كند از نور ايمانم جدا

گر بكاوى كوششِ اهلِ مجاز

تو بتو گَنده بود همچون پياز

هر يكى از يكديگر بى‌مغزتر

صادقان را يك ز ديگر نغزتر

صد كمر آن قوم بسته بر قَبا

بهر هَدمِ مسجدِ اهل قُبا

همچو آن اصحاب فيل اندر حَبَش‌

كعبه‌اى كردند، حق آتش زدش‌

قصد كعبه ساختند از انتقام‌

حالشان چون شد فرو خوان از كلام‌

مر سيه رويان دين را خود جِهِاز

نيست الّا حيلت و مكر و ستيز

هر صحابى ديد ز آن مسجد عيان‌[١]

واقعه تا شد يقينشان سِرّ آن‌

واقعات ار باز گويم يك بيك‌

پس‌[٢] يقين گردد صفا بر اهل شك‌

ليك مى‌ترسم ز كشفِ رازشان‌

نازنينان‌اند و زيبد نازشان‌

شرع بى‌تقليد مى‌پذرفته‌اند

بى‌محكّ آن نقد را بگرفته‌اند

حكمت قرآن چو ضالّه مؤمن است‌

هر كسى در ضالّه خود موقن است‌