شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٧ - برخاستن مخالفت و عداوت از ميان انصار به بركات رسول

فكرتِ بَد ناخن پُر زهر دان‌

مى‌خراشد در تَعمُّق روىِ جان‌

تا گشايد عقده اشكال را

در حديث كرده است زرّين بيل را

با گره كم كوش تا بال و پرت‌

نَسكُلد يك يك از اين كرّ و فرت‌

صد هزاران مرغ پرهاشان شكست‌

و آن كمينگاهِ عوارض را نبست‌

حال ايشان از نُبى خوان اى حريص‌

نَقَّبُوا فيها ببين هَل من مَحِيص‌

از نزاع ترك و رومى و عرب‌

حل نشد اشكال انگور و عنب‌

تا سليمانِ لَسينِ معنوى‌

در نيايد بر نخيزد اين دُوى‌

جمله مرغانِ منازع باز وار

بشنويد اين طبلِ باز شهريار

ز اختلاف خويش سوى اتّحاد

هين ز هر جانب روان گرديد شاد

حَيثُ ما كُنتُم فَوَلُّوا وَجهَكُم‌

نَحوَهُ هَذا الَّذِى لَم يَنهَكُم‌

كور مرغانيم و بس ناساختيم‌

كآن سليمان را دمى نشناختيم‌

همچو جغدان دشمن بازان شديم‌

لاجرم وا مانده ويران شديم‌

مى‌كنيم از غايت جهل و عَما

قصدِ آزارِ عزيزان خدا

جمع مرغان كز سليمان روشن‌اند

پرّ و بال بى‌گنه كى بر كنند