شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦٠ - عذر گفتن فقير به شيخ

پس فقير آن شيخ را احوال گفت‌

عذر را با آن غرامت كرد جفت‌

مر سؤال شيخ را داد او جواب‌

چون جوابات خضر خوب و صواب‌

آن جواباتِ سؤالاتِ كليم‌

كِش خضر بنمود از ربِّ عليم‌

گشت مشكلهاش حل، و افزون زياد

از پى هر مشكلش مفتاح داد

از خضر درويش هم ميراث داشت‌

در جواب شيخ همّت بر گماشت‌

گفت راه اوسط ار چه حكمت است‌

ليك اوسط نيز هم با نسبت است‌

آب جو نسبت به اشتر هست كم‌

ليك باشد موش را آن همچو يَم‌

هر كه را باشد وظيفه چار نان‌

دو خورد يا سه خورد، هست اوسط آن‌

ور خورد هر چار دور از اوسط است‌

او اسير حرص مانند بط است‌

هر كه او را اشتها ده نان بود

شش خورد مى‌دان كه اوسط آن بود

چون مرا پنجاه نان هست اشتها

مر تو را شش گرده، هم دستيم نى‌

تو به ده ركعت نماز آيى ملول‌

من به پانصد در نيايم در نُحول‌[١]

آن يكى تا كعبه حافى مى‌رود

وين يكى تا مسجد از خود مى‌شود

آن يكى در پاكبازى جان بداد

وين يكى جان كند تا يك نان بداد