شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦١ - عذر گفتن فقير به شيخ

ب ٣٥٣٤- ٣٥١٧ آب جو و اشتر: نگاه كنيد به: شرح بيت ٣٤٢٢/ ٢ يَم: دريا.

وَظيفَه: مقرّرى.

هم دست: همانند، مساوى.

نُحول: لاغرى، بيمارى، و لاغر شدن از بيمارى.

حافِى: پا برهنه.

از خود شدن: از پا در آمدن.

با نهايت: محدود.

مُنصرَف: جاى باز گشت، جاى رفت و برگشت.

١٠٣٠/ ٥ (چون چيزى را آغاز و انجام نباشد ميانه‌اى براى آن نيست تا از آن، به دو طرف آغاز و پايان باز گشت.) اول و آخر ...: كسى نشان اول و آخر بى‌نهايت را نداد. بى‌نهايت اول و آخر ندارد.

لَو كانَ: مأخوذ است از آيه‌ «قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي: بگو اگر دريا مداد شود كلمات پروردگار مرا، همانا دريا پايان يابد پيش از