شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦٣ - عذر گفتن فقير به شيخ

ب ٣٥٥٣- ٣٥٣٥ عَينَاى تنام: چشمان من مى‌خوابد. مأخوذ است از حديث «تَنامُ عَينايَ وَ لا يَنامُ قَلبِى: دو چشم مى‌خوابد و دلم نمى‌خوابد.» (احاديث مثنوى، ص ٧٠ و ١٠٢) مجلسى از قرب الاسناد از امام رضا (ع) آرد كه: «مَنامُنا وَ يَقظَتُنا واحِدَة.» (بحار الانوار، ج ٢٧، ص ٣٠٢) و كلينى از امام صادق (ع) در علامتهاى امام عصر (عج) آرد كه: «تَنامُ عَينُهُ وَ لا يَنامُ قَلبُهُ.» (اصول كافى، ج ١، ص ٣٨٨)

٤٥٣١/ ٣ لا يَنامُ قَلبى ...: دل من از پروردگار آدميان در خواب نيست. (پيوسته دلم به ياد خداست.) فَتح باب: نگاه كنيد به: شرح بيت ٣١١٧/ ٢ پنج حس درونى: نگاه كنيد به: شرح بيت ٤٩/ ٢ هر دو عالم مَنظَر بودن: حسهاى برونى تنها عالم جسمانى را درك مى‌كنند. اما حسهاى درونى ظاهر و باطن را مى‌بيند.

عين مشغولى ...: امير مؤمنان على (ع) در وصف «متقين» فرمايد: «اگر در جمع بى‌خبران است (به زبان خاموش و دل او به ياد خداست) پس او را در شمار ذكر گويان آرند و اگر در جمع ياد آوران باشد، از بى‌خبرانش به حساب نيارند.» (نهج البلاغه، خطبه ١٩٣) و در شرح‌ «رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ» (نور، ٣٧) فرمايد: «نه بازرگانى سر گرمشان ساخته، و نه خريد و فروخت يادِ خدا را از دل آنان انداخته.» (نهج البلاغه، خطبه ٢٢٢)