شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٥ - بيان حال خود پرستان و ناشكران در نعمت وجود انبيا و اوليا

هر كه ز يشان گفت از عيب و گناه‌

وز دل چون سنگ وز جان سياه‌

وز سبك دارىِ فرمان‌هاىِ او

وز فراغت از غم فرداى او

وز هوس وز عشقِ اين دنياىِ دون‌

چون زنان مر نفس را بودن زبون‌

و آن فرار از نكته‌هاى ناصحان‌

و آن رميدن از لِقاى صالحان‌

با دل و با اهل دل بيگانگى‌

با شهان تزوير و روبه شانگى‌

سير چشمان را گدا پنداشتن‌

از حسدشان خُفيه دشمن داشتن‌

گر پذيرد چيز تو گويى گداست‌

ور نه گويى زرق و مكر است و دغاست‌

گر در آميزد تو گويى طامع است‌

ور نه گويى در تكبّر مولَع است‌

يا منافق وار عذر آرى كه من‌

مانده‌ام در نفقه فرزند و زن‌

نه مرا پرواى سر خاريدن است‌

نه مرا پرواى دين ورزيدن است‌

اى فلان ما را به همّت ياد دار

تا شويم از اوليا پايان كار

اين سخن نى هم ز درد و سوز گفت‌

خوابناكى هرزه گفت و باز خفت‌

هيچ چاره نيست از قوتِ عيال‌

از بُن دندان كنم كسب حلال‌

چه حلال اى گشته از اهلِ ضَلال‌

غير خون تو نمى‌بينم حلال‌

از خدا چاره‌ستش و از قوت نى‌

چاره‌اش است از دين و از طاغوت نى‌