شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٠٧

خوگر: معتاد، الفت گرفته.

(سوزنى، به نقل از لغت نامه) فِى السَّماءِ رزقُكُم: مأخوذ است از آيه‌ «وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ: و در آسمان است روزى شما و آن چه وعده داده شده است.» (ذاريات، ٢٢)

ب ٣٧٩٦- ٣٧٩١ ابر خوش: ابر با باران. ابر رحمت.

پيل آب كش: در برخى فرهنگها «ابر سياه باران زا» معنى شده. ليكن با توجه به اينكه «پيل آب كش» مشبّه به «ابر خوش» است بايد آن را به معنى ديگر گرفت: پيلى كه با آن آب برند، نظير: شتر آب كش.

همچو آب از مشك: (صفت باران است) قوى، فراوان.

گَو: گودال.

غار: سوراخ زمين يا گودال بزرگ.

ترش و خام: كنايت از آن كه قابل هدايت نيست.

٣٧١٩/ ٢ ناقصان سرمدى: كنايت از كسانى كه رقم شقاوت بر آنان رفته و هدايت نمى‌پذيرند. چنان كه در حديث است: «الشَّقِىُّ شَقِىٌّ فِى بَطنِ امِّه.» اشارت است به مقام كاملان و قرب آنان در حضرت حق، و تصرفى را كه به امر او در موجودات توانند كرد. نيز بيان مراحل سه‌گانه مردم است در اعتقاد و انكار. نخست‌