شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٣٦ - شكايت قاضى از آفت قضا و جواب گفتن نايب او را

قاضيى بنشاندند و مى‌گريست‌

گفت نايب قاضيا گريه ز چيست؟

اين نه وقت گريه و فرياد توست‌

وقت شادى و مبارك باد توست‌

گفت اه چون حُكم راند بى‌دلى‌

در ميان آن دو عالِم جاهلى‌

آن دو خصم از واقعه خود واقف‌اند

قاضى مسكين چه داند ز آن دو بند؟

جاهل است و غافل است از حالشان‌

چون رود در خونشان و مالشان؟

گفت خصمان عالِم‌اند و علّتى‌

جاهلى تو ليك شمع ملّتى‌

ز آن كه تو علّت ندارى در ميان‌

آن فراغت هست نورِ ديده‌گان‌

و آن دو عالِم را غرضشان كور كرد

علمشان را علّت اندر گور كرد

جهل را بى‌علّتى عالم كند

علم را علّت كژ و ظالم كند

تا تو رشوت نستدى بيننده‌اى‌

چون طمع كردى ضرير و بنده‌اى‌

از هوا من خوى را وا كرده‌ام‌

لقمه‌هاى شهوتى كم خورده‌ام‌

چاشنى گيرِ دلم شد با فروغ‌

راست را داند حقيقت از دروغ‌

مرا بى‌دل و بى‌خرد يافتى‌

به كردار بد تيز بشتافتى‌