شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٣ - دوم بار در سخن كشيدن سايل آن بزرگ را تا حال او معلومتر گردد

ب ٢٤٢٥- ٢٤١٤ عسس: جمع عاس: شبگرد، حارس. و اسم جمع نيز گفته‌اند. عسس استعارت از رتبتهاى دنيوى است كه انسان ضعيف را به سوى خود مى‌كشاند، و خردمندان را مى‌رماند.

در خانه شدن: كنايت از سر باز زدن و نپذيرفتن مقام.

جوهر: (اصطلاح منطقى) در تعريف آن گفته‌اند: آن چه به خود پايد، آن چه قائم به خود باشد. مقابل عرض.

عَرَض: آن چه وجودش وابسته به وجود غير است. در اينجا مقصود از دانشى كه جوهر است، علم لدنى است، كه از جانب حق افاضه شده باشد، علمى كه اكتسابى نباشد.

بَهايى: فروختنى، و در اين بيت مقصود عرضه كردن علم و در معرض ديدِ مردم نهادن است.

علم تقليدى: علمى كه در جان جاى نگيرد، علمى كه مجرد فرا گيرى اصطلاحات باشد، علمى كه روشنى درونى نبخشد.

علم تعليمى: يا علم كسبى علمى است كه از طريق آموختن حاصل مى‌شود.

نُفور: رميدن.

دانه: استعارت از متاع دنيا.