شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٢ - دانستن پيغامبر

ب ٢٣٢٠- ٢٣٠٨ حادث: (مقابل قديم) نو پديد آمده.

عابث: بازى كننده، بازيگر، از آن جهت كه عنكبوت به هنگام تار تنيدن معلق مى‌زند و بالا و پايين مى‌رود.

سست حال: (صفت چوب) فرسوده، پوسيده.

ماهيّت: (مركب از ما: چيست؟+ هى+ ئيت مصدرى) چيست آن، حقيقت، جنس و فصل.

نمودن: نشان دادن. رنگها نمودن: جلوه‌هاى گونه‌گون نشان دادن.

حقيقت و جوهر عقل را با حواس ظاهرى نمى‌توان دريافت ليكن آثار آن را با حواس درك توان نمود.

١١١٣- ١١١٢/ ١ از مَلَك بالاست: عقل صادر اول است و عنصر اعظم، و نخست چيزى است كه آفريده شد و آن جوهر قدسى است.

مگس پر: استعارت از دارنده ادراك ضعيف.

نشسته: كنايت از بسنده كرده (دل خوش)، در پى طلب نبوده.

دست در ديوانگى زدن: عقل ظاهرى را رها كردن، اعتنا نكردن بدان چه فلسفى مى‌پندارد به وسيله آن حقايق را مى‌توان شناخت.