شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٧٧ - سخن گفتن به زبان حال و فهم كردن آن

ماجراى شمع با پروانه تو

بشنو و معنى گزين ز افسانه تو

گر چه گفتى نيست سِرِّ گفت هست‌

هين به بالا پر مپر چون جغد پست‌

گفت در شطرنج كين خانه رُخ است‌

گفت خانه از كجاش آمد به دست‌

خانه را بخريد يا ميراث يافت‌

فرّخ آن كس كو سوى معنى شتافت‌

گفت نحوى زيد عَمراً قَد ضَرَب‌

گفت چونش كرد بى‌جرمى ادب‌

عَمرو را جُرمش چه بُد كآن زيدِ خام‌

بى‌گنه او را بزد همچون غلام‌

گفت اين پيمانه معنى بود

گندمى بستان كه پيمانه است رد

زيد و عَمرو از بهر اعراب است و ساز

گر دروغ است آن تو با اعراب ساز

گفت نى من آن ندانم عَمرو را

زيد چون زد بى‌گناه و بى‌خطا

گفت از ناچار و لاغى بر گشود

عَمرو يك واوِ فزون دزديده بود

زيد واقف گشت دزدش را بزد

چون كه از حد بُرد او را حد سزد