شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٤٦ - كشيدن موش مهار شتر را و معجب شدن موش در خود

موشكى در كف مَهار اشترى‌

در ربود و شد روان او از مرى‌

اشتر از چُستى كه با او شد روان‌

موش غرّه شد كه هستم پهلوان‌

بر شتر زد پرتوِ انديشه‌اش‌

گفت بنمايم تو را تو باش خوش‌

تا بيامد بر لب جوى بزرگ‌

كاندرو گشتى زبون پيلِ سترگ‌

موش آن جا ايستاد و خشك گشت‌

گفت اشتر اى رفيق كوه و دشت‌

اين توقف چيست؟ حيرانى چرا؟

پا بنه مردانه اندر جو در آ

تو قلاوزى و پيش آهنگِ من‌

در ميان ره مباش و تن مزن‌

گفت اين آب شگرف است و عميق‌

من همى‌ترسم ز غرقاب اى رفيق‌

گفت اشتر تا ببينم حدِّ آب‌

پا در او بنهاد آن اشتر شتاب‌

گفت تا زانوست آب اى كور موش‌

از چه حيران گشتى و رفتى ز هوش‌

گفت مور توست و ما را اژدهاست‌

كه ز زانو تا به زانو فرق‌هاست‌

گر تو را تا زانو است اى پر هنر

مر مرا صد گز گذشت از فرقِ سر

گفت گستاخى مكن بار دگر

تا نسوزد جسم و جانت زين شرر

تو مرى با مثلِ خود موشان بكن‌

با شتر مر موش را نبود سخن‌

گفت توبه كردم از بهر خدا

بگذران زين آبِ مُهلك مر مرا

رحم آمد مر شتر را گفت هين‌

بَر جه و بر كودبان من نشين‌

اين گذشتن شد مسلّم مر مرا

بگذرانم صد هزاران چون تو را