شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٥ - باز جواب گفتن ابليس معاويه را

هر كجا بينم نهال ميوه‌دار

تربيتها مى‌كنم من دايه‌وار

هر كجا بينم درخت تلخ و خشك‌

مى‌بُرم من تا رهد از پُشك مُشك‌

خشك گويد باغبان را كاى فتَى‌

مر مرا چه مى‌بُرى سَر بى‌خطا

باغبان گويد خمش اى زشت خو

بس نباشد خشكى تو جُرم تو؟

خشك گويد راستم من كژ نيَم‌

تو چرا بى‌جُرم مى‌بُرّى پيَم‌

باغبان گويد اگر مسعوديى‌

كاشكى كژ بوديى تَر بوديى‌

جاذب آب حياتى گشتيى‌

اندر آب زندگى آغشتيى‌

تخم تو بَد بوده است و اصلِ تو

با درخت خوش نبوده وصلِ تو

شاخ تلخ ار با خوشى وصلت كند

آن خوشى اندر نهادش بر زند

آينه‌ات دانى چرا غمّاز نيست‌

ز آن كه زنگار از رُخش ممتاز نيست‌

گفت جايش را بروب از سنگ و پُشك‌

ور بود تَر ريز بر وى خاكِ خشك‌