شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٠٢ - قصه بط بچگان كه مرغ خانگى پروردشان

مر ملايك را سوى بَر راه نيست‌

جنس حيوان هم ز بحر آگاه نيست‌

تو به تن حيوان به جانى از ملك‌

تا روى هم بر زمين هم بر فلك‌

تا به ظاهر مِثلُكُم باشد بشر

با دل يُوحَى إِلَيهِ ديده‌ور

قالبِ خاكى فتاده بر زمين‌

روح او گردان بر اين چرخ برين‌

ما همه مرغابيانيم اى غلام‌

بحر مى‌داند زبان ما تمام‌

پس سليمان بحر آمد ما چو طير

در سليمان تا ابد داريم سير

با سليمان پاى در دريا بنه‌

تا چو داود آب سازد صد زره‌

آن سليمان پيش جمله حاضر است‌

ليك غيرت چشم بند و ساحر است‌

تا ز جهل و خوابناكى و فُضُول‌

او به پيش ما و ما از وى ملول‌

تشنه را دردِ سر آرد بانگِ رعد

چون نداند كو كشاند ابرِ سعد

چشم او مانده است در جوى روان‌

بى‌خبر از ذوق آب آسمان‌

مركب همّت سوى اسباب راند

از مُسبِّب لاجرم محجوب ماند

آن كه بيند او مسبِّب را عيان‌

كى نهد دل بر سببهاى جهان‌

چو انديشه به گفت آيد چه گويم‌

كه خانه كنده و رسواى كوى است‌

اين چنين مخذولِ واپس مانده‌اى‌

خانه كنده دون و گردون رانده‌اى‌