شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠١ - گفتن موسى

سر نهادن: تسليم شدن، پذيرفتن.

خيال آمدن: به شك افتادن، ترديد كردن.

احمق گير: كه ساده لوحان را فريب دهد.

يكدل شدن: پذيرفتن، شك نكردن.

عاطل شدن از اشكال: شك نكردن، دو دلى نكردن.

هر چند اين گفت و گو را بدين صورت تا كنون در مأخذى نديده‌ام، مى‌توان گفت تعبيرى از ظاهر واقعه است و مقدمه‌اى است كه نشان مى‌دهد عامّه مردم بيشتر، از آن چه محسوس است و با طبيعتِ خرافت پسندشان سازگار است، پيروى مى‌كنند و كمتر مى‌توانند واقعيتها را دريابند.

ب ٢٠٤٣- ٢٠٣٨ شاييدن: سزاوار بودن.

پيش گاوى سجده كردن: نظير:

(ديوان سنايى، ص ٤٩٨) چشم دزديدن: كنايت از ننگريستن، نگاه نكردن.

نور ذُو الجَلال: كنايت از نشانه‌ها كه پيغمبران و مردان حق راست.

شُه: (اسم صوت) كلمه‌اى است كه نفرت و كراهت را رساند، نظير: تف، پيف.

كان جهل: كنايت از جهل مركب، كه نداند و نداند كه نداند.

رغبت شگُفتن: شوق فراوان پديد آمدن.

ز آن عجبتر: اشارت به معجزه‌هاى فراوان كه از موسى (ع) ديدند.