شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٧ - بيان حال خود پرستان و ناشكران در نعمت وجود انبيا و اوليا

فإِن كُنتَ سِكِّيتاً يَقُولُون أبكَمٌ‌

وَ أن كُنتَ مَنطِيقاً يَقُولُون مُكثِرٌ

وَ إن كُنتَ صَوّاماً وَ فِى اللَّيلِ قائِماً

يَقُولُونَ زَرّاقٌ يُرائى وَ يَمكُرُ

كس از دست جور زبانها نرست‌

اگر خود نماى است و گر حق پرست‌

اگر بر پرى چون ملك ز آسمان‌

به دامن در آويزدت بد گمان‌

اى كه صبرت نيست از دنياى دون‌

صبر چون دارى ز نِعمَ الماهِدُون‌

اى كه صبرت نيست از ناز و نعيم‌

صبر چون دارى از اللَّهِ كريم‌

اى كه صبرت نيست از پاك و پليد

صبر چون دارى از آن كين آفريد

كو خليلى كو برون آمد ز غار

گفت هذا ربِّ هان كو كردگار

من نخواهم در دو عالم بنگريست‌

تا نبينم اين دو مجلس آنِ كيست‌

بى‌تماشاى صفتهاى خدا

گر خورم نان در گلو ماند مرا

چون گوارد لقمه بى‌ديدار او؟

بى‌تماشاى گل و گلزار او

جز بر اوميد خدا زين آب و خور

كى خورد يك لحظه غير گاو و خر

آن كه كَالْأَنْعَامِ بُد بَل هُم اضَلَ‌

گر چه پر مكر است آن گنده بغل‌

مكر او سر زير و او سرزير شد

روزگارك بُرد و روزش دير شد

فكر گاهش كُند شد عقلش خَرِف‌

عُمر شد چيزى ندارد چون الف‌

آن چه مى‌گويد در اين انديشه‌ام‌

آن هم از دستان آن نفس است هم‌

و آن چه مى‌گويد غفور است و رحيم‌

نيست آن جز حيله نفس لئيم‌

اى ز غم مُرده كه دست از نان تهى است‌

چون غفور است و رحيم اين ترس چيست؟