شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٦ - برخاستن مخالفت و عداوت از ميان انصار به بركات رسول

چون آنها را بفشرند شيره‌شان يكى است.

آن كه درونش از نور تهى است و تربيت را پذيرا نيست، همچون غوره‌اى است كه پختگى نپذيرد. به ظاهر چون ديگران است و درون او پر از كينه و نيران. ليكن راز او را فاش كردن نشايد، و اين سر همچنان نهان بايد كه:

٣٦١٤- ٣٦١٢/ ١

١٣٧٥- ١٣٧٤/ ٣ اما خامانى كه سعادتمندند مى‌كوشند تا خدمت راهنما كنند و از تربيت او و با رياضت خود از غورگى در آيند و انگور گردند و همه با هم يكى شوند. لاجرم جسم را رها مى‌كنند و به جان مى‌پردازند.

دست قدرت الهى است يا دم رسالت پناهى كه اين صورت پراكنده‌ها را در معنى يكى كرده است، همچون كوزه‌گرى كه ذره‌هاى جدا از هم را فراهم مى‌كند و از آن كوزه‌اى مى‌سازد سپس به شكوه مى‌گويد آن كس كه چون سليمان از سرها آگاه هست و زبان همه را مى‌داند در هر عصر هست و در عصر ما هم هست، اما سعادت يافتن او كسى را دست مى‌دهد كه با او آشنايى روحى داشته باشد.

ب ٣٧٢٣- ٣٧١٩ مولع: آزمند، حريص.