شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٤ - تنها كردن باغبان صوفى و فقيه و علوى را از همديگر

گفت صوفى را برو سوى وُثاق‌

يك گليم آور براى اين رِفاق‌

رفت صوفى گفت خلوت با دو يار

تو فقيهى وين شريفِ نامدار

ما به فتوىِّ تو نانى مى‌خوريم‌

ما به پَرِّ دانش تو مى‌پريم‌

وين دگر شه زاده و سلطان ماست‌

سيّد است از خاندان مصطفاست‌

كيست آن صوفى شكم خوار خسيس‌

تا بود با چون شما شاهان جليس‌

چون بيايد مر و را پنبه كنيد

هفته‌اى بر باغ و راغ من زنيد

باغ چه بود جان من آن شماست‌

اى شما بوده مرا چون چشم راست‌

وسوسه كرد و مر ايشان را فريفت‌

آه كز ياران نمى‌بايد شكيفت‌

چون به ره كردند صوفى را و رفت‌

خصم شد اندر پيَش با چوبِ زفت‌

گفت اى سگ! صوفيى باشد كه تيز

اندر آيى باغ ما تو از ستيز

اين جُنيدَت ره نمود و با يزيد

از كدامين شيخ و پيرت اين رسيد

كوفت صوفى را چو تنها يافتش‌

نيم كُشتش كرد و سَر بشكافتش‌

گفت صوفى آن من بگذشت ليك‌

اى رفيقان پاس خود داريد نيك‌

مر مرا اغيار دانستيد هان‌

نيستم اغيارتر زين قلتبان‌

اين چه من خوردم شما را خوردنى است‌

وين چنين شربت جزاى هر دنى است‌

اين جهان كوه است و گفت و گوى تو

از صدا هم باز آيد سوى تو