شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨٣ - تتمه نصيحت رسول

ب ٢٤٧٢- ٢٤٦٨ از بيخ و بن بر كندن: كنايت از تباه كردن، نيست و نابود كردن.

مور نژند: به مجاز: بنده ضعيف.

كوه بلند: استعارت از تكليفهاى شاق و رنج و سختى اين جهان.

جَلدى: شتابزدگى.

لاف: ادعا، گزافه.

فَنّ: توان، قدرت.

٣٤٦٨/ ٤ از سر جلدى لافيدن: به توان و نيروى خود مغرور گشتن.

تيه: سر گردانى، و نيز نام واديى ميان ايله و مصر و درياى قلزم و كوههاى سراة، از سرزمين شام. گفته‌اند چهل فرسنگ در چهل فرسنگ است و گفته‌اند دوازده فرسنگ در دوازده فرسنگ. (معجم البلدان) هنگامى كه اسرائيليان از مصر بيرون آمدند بر اثر نافرمانى در آن بيابان سر گردان شدند.

١٧٨٨/ ٦ در اخير: در پايان، سرانجام.

بنى اسرائيل خدا را نافرمانى كردند، و به كيفر اين نافرمانى چهل سال سر گردان ماندند. (مائده، ٢٦) پيمبران و راهنمايان به حق در هر زمان مأمور هدايت مردمان‌اند.

بندگان بايد دستور آنان را بپذيرند و به اراده خود كارى پيش نگيرند. و گرنه همچون قوم موسى در گمراهى سر گردان خواهند بود.