شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١٩ - باز تقرير كردن معاويه با ابليس مكر او را

٣١٨- ٣١٧/ ١ معاويه از ابليس مى‌پذيرد كه آن چه در جهان پديد مى‌آيد قضاى الهى بر آن رفته است، و به طريق جدل بدو مى‌گويد تو چون به قضاى حق معترفى بايد بدانى كار تو گمراه كردن مردمان است و آن لعنت كه حق تعالى بر تو كرد و فرمود «وَ إِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلى‌ يَوْمِ الدِّينِ: بر تو تا روز رستاخيز لعنت است.» (حجر، ٣٥) براى همين گمراه كردن است.

ب ٢٦٥٧- ٢٦٤٧ شرحه شرحه: پاره پاره.

عاد: تيره‌اى عرب بائده، و بائده به معنى «نيست و نابود شده» است. اين تيره در سرزمينى ميان عُمان و حَضْرَموت مى‌زيستند و بر دين بت پرستى بودند. خداوند هود را براى راهنمايى آنان فرستاد. نام عاد در چند سوره از قرآن كريم آمده است. قوم عاد چون هود را نافرمانى كردند، بادى تند بر آنان وزيد و هلاكشان كرد.

لوط: نام او در تورات و قرآن مجيد آمده است. وى در سرزمينى به نام سُدوم در درّه‌