كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٤١ - حكايت

پس موش كم‌كم به نزديك ترازو آمد.

گربه از بيم آنكه مبادا موش از چنگش خلاصى يابد، چنان جست‌وخيز كرد كه در حالت گرفتن موش سه معلق زده بروى يكديگر بغلطيدند و موش را به چنگال و دست و پا فروگرفت و در حالتى كه نفس مى‌زد و عرق بر جبين مردانه‌ى او نشسته بود اين بيت را برخواند.

بعد از آن گفت:

اى موش! چه حال دارى؟.

گفت:

اى شهريار! حالى بر من باقى نمانده است و الآن خود را در حالت نزع مى‌يابم!.

گربه گفت:

دغدغه مكن كه مرا با تو كارى نيست!

موش گفت:

اگر باور كنم عقلم نباشد.

گربه گفت:

چرا باور نمى‌كنى؟. چون است كه من قول تو را در باب بره بريان و يخنى راست و درست دانستم و مدتها در انتظار نشستم؟

اى موش اى جان من. اى عمر و زندگانى من. و اى برازنده‌ى كام و جان‌