كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٥٠ - تتمهى حكايت

اى گربه! بدليل، كل طويل احمق، صادق مى‌آيد حماقت تو، كه بااين‌همه عداوت كه با من كردى هنوز توقع مهربانى از من دارى!.

گربه گفت:

بدليل، كل قصير فتنة، درست مى‌آيد و اين رباعى را بخواند.

اى موش! بارى تمثيل به خوش‌طبعى و هم طريقى گذشت، حالا چه مى‌گوئى، ما را ببايد رفت يا ماند؟.

موش گفت:

اگر بر وى بهتر خواهد بود، چرا كه اگر بكو كنار خانه‌يى بروى شايد مرد كو كنارى بخواب رفته باشد و لقمه‌يى بربائى و بخورى!

گربه گفت:

اى موش! همى كه ما رفتيم.

گربه روان شد، موش گفت: ما را نيست خدمتكارى تا سفره بياورد!

گربه گفت:

اى موش! مگر سفرى تو از مغرب زمين مى‌آيد؟.

سپس گربه با خود گفت:

اگر مرا پاره پاره سازند دست از اين بر نخواهم داشت، تمام عمر خود را صرف گفتگوى مكر و حيله‌ى موش مى‌كنم و از هر باب سخن مى‌گويم و خوارى و خفت مى‌كشم تا مگر موش را بدست آورم و بدندان و چنگال اعضاى او را از هم بدرم، يا چنان كنم كه از بيم من متوارى گردد؛ اين چه زندگيست كه همچون‌