كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨٥ - تحفه جان

دل درد و بلاى عشقش افزون خواهد

او ديده‌ى دل هميشه در خون خواهد

وين طرفه كه اين آن بمحل مى‌طلبد

و آن در پى آنكه عذر او چون خواهد

دل جور تو اى مهر گسل مى‌خواهد

خود را بغم تو متصل مى‌خواهد

مى‌خواست دلت كه بيدل و دين باشم‌

بازآى چنان شدم كه دل مى‌خواهد

لطف ازلى نيكى هر بد خواهد

هر گمره را روى بمقصد خواهد

گر جرم تو بى‌عدست نوميد مشو

لطف بى‌حد گناه بى‌عد خواهد

اى آنكه دلم غير جفاى تو نديد

وى از تو حكايت وفا كس نشنيد

قربان سرت شوم بگو از ره لطف‌

لعلت به دلم چه گفت كز من برميد؟

كارى ز وجود ناقصم نگشايد

گوئى كه ثبوتم انتفا ميزايد

شايد ز عدم من بوجودى برسم‌

زان‌رو كه ز نفى نفى، اثبات آيد

آهنگ حجاز مى‌نمودم من زار

كامد سحرى بگوش دل اين گفتار

يا رب بچه روى جانب كعبه رود

گبرى كه كليسيا ازو دارد عار

از دام دفينه خوب جستيم آخر

بر دامن فقر خود نشستيم آخر

مردانه گذشتيم ز آداب و رسوم‌

اين كنده ز پاى خود شكستيم آخر

گفتم كه كنم تحفه‌ات اى لاله‌عذار

جان را، چو شوم ز وصل تو برخوردار

گفتا كه بهائى اين فضولى بگذار

جان خود ز منست غير جان تحفه بيار