كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨٢ - نيكى و زشتى

فرخنده شبى بود كه آن دلبر مست‌

آمد ز پى غارت دل تيغ بدست‌

غارت زده‌ام ديد و خجل گشت دمى‌

با من ز پى رفع خجالت بنشست‌

تا شمع قلندرى بهائى افروخت‌

از رشته‌ى زنار دو صد خرقه بسوخت‌

دى پير مغان گرفت تعليم از او

و امروز دو صد مسئله مفتى آموخت‌

تا منزل آدمى سراى دنياست‌

كارش همه جرم و كار حق لطف و عطاست‌

خوش باش كه آن سرا چنين خواهد بود

(سالى كه نكوست از بهارش پيداست)

حاجى بطواف كعبه اندر تك و پوست‌

وز سعى و طواف هر چه كردست نكوست‌

تقصير وى آنست كه آرد دگرى‌

قربان سازد بجاى خود در ره دوست‌

در ميكده دوش زاهدى ديدم مست‌

تسبيح بگردن و صراحى در دست‌

گفتم ز چه در ميكده جا كردى؟ گفت:

از ميكده هم بسوى حق راهى هست!

هر تازه‌گلى كه زيب اين گلزار است‌

گر بينى گل و گر بچينى خار است‌

از دور نظر كن و مرو پيش كه شمع‌

هر چند كه نور مى‌نمايد نار است‌

آن‌كس كه بدم گفت بدى سيرت اوست‌

و آن‌كس كه مرا گفت نكو خود نيكوست‌

حال متكلم از كلامش پيداست‌

از كوزه همان برون تراود كه در اوست‌