كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٨١ - هواى عشق

اين راه زيارت است قدرش درياب‌

از شدت سرما رخ از اين راه متاب‌

شك نيست كه با عينك ارباب نظر

برفش پر قو باشد و خارش سنجاب‌

شيرين سخنى كه از لبش جان مى‌ريخت‌

كفرش ز سر زلف پريشان مى‌ريخت‌

گر شيخ به كفر زلف او پى بردى‌

خاك سيهى بر سر ايمان مى‌ريخت‌

دى پير مغان آتش صحبت افروخت‌

ايمان مرا ديد و دلش بر من سوخت‌

از خرقه كفر رقعه‌وارى بگرفت‌

آورد و بر آستين ايمانم دوخت‌

دنيا كه ازو دل اسيران ريش است‌

پامال غمش توانگر و درويش است‌

نيشش همه جان‌گزاتر از شربت مرگ‌

نوشش چو نكو نگه كنى هم نيش است‌

مالى كه ز تو كس نستاند علم است‌

حرزى كه ترا بحق رساند علم است‌

جز علم طلب مكن تو اندر عالم‌

چيزى كه ترا ز غم رهاند علم است‌

دنيا كه دلت ز حسرت او زار است‌

سر تا سر او تمام محنت زار است‌

باللّه كه دولتش نيرزد بجوى‌

تاللّه كه نام بردنش هم عار است‌

با هر كه شدم سخت بمهر آمد سست‌

بگذاشت مرا و عهد نگذاشت درست‌

از آب و هواى دهر سبحان اللّه‌

هر چند كه دوست كاشتم دشمن رست‌[١]

آن دل كه تو ديديش ز غم خون شد و رفت‌

وز ديده خون گرفته بيرون شد و رفت‌

روزى به هواى عشق سيرى مى‌كرد

ليلى صفتى بديد و بيرون شد و رفت‌