كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٧٠ - لقاى دوست

از بهر فريب خلق داميست‌

هان تا نشوى بدان گرفتار

افسوس كه تقوى بهائى‌

شد شهره برندى آخر كار![١]

آتش بجانم افكند شوق لقاى دلدار

از دست رفت صبرم اى ناقه پاى بردار

اى ساربان خدا را پيوسته متصل ساز

ايوار را به شب‌گير شبگير را به ايوار

در كيش عشقبازان راحت روا نباشد

اى ديده اشك مى‌ريز اى سينه باش افكار

هر سنگ و خار اين راه سنجاب دان و قاقم‌

راه زيارتست اين، نه راه گشت‌[٢] بازار

باز ايران محرم شرطست آنكه باشد

غسل زيارت ما از اشك چشم خونبار

ما عاشقان مستيم سر را ز پا ندانيم‌[٣] اين نكته‌ها بگيريد بر مردمان هشيار

در راه عشق اگر سر بر جاى پا نهاديم‌

بر ما ما مگير نكته ما را ز دست مگذار

در فال ما نيايد جز عاشقى و مستى‌[٤][٥] در كار ما بهائى كرد استخاره صد بار

تقواى بهائى ريائى‌

كو گشته مثل بشهر و بازار

بر مست طعنه كى زد رندى‌

كه هست هشيار