كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٦٠ - ملمع

شبى ز تيرگى دل سياه گشت چنان‌

كه صبح وصل نمايد در آن شب هجران‌

شبى چنانكه اگر سر برآورد خورشيد

سياه روى نمايد چو خال ما هر خان‌

ز آه تيره‌دلان آن‌چنان شده تاريك‌

كه خوب هم نبرد ره بچشم چاراركان‌

زمانه همچو دل من سياه روز شده‌

گهى كه سر كنم از غم حكايت دوران‌

ز جور يار اگر شكوه سر كنم زيبد

كه دوش با فلك مست بسته‌ام پيمان‌

منم چه خار گرفتار وادى محنت‌

منم چه كشتى غم غرقه در ته عمان‌

منم كه تيغ ستم ديده‌ام به ناكامى‌

منم كه تير بلا خورده‌ام ز دست زمان‌

منم كه خاطر من خوشدلى نديده ز دور

منم كه طبع من از خرمى بود ترسان‌

منم كه صبح من از شام هجر تيره‌تر است‌

٩٣٠ اگر چه پرتو شمع است بر دلم تابان‌

مضى فى غفلة عمرى كذلك يذهب الباقى‌

ادر كأسا و ناولها الا يا ايها الساقى‌

شراب عشق مى‌سازد تو را از سر كار آگه‌

نه تدقيقات مشائى نه تحقيقات اشراقى‌

الا يا ريح لن تمر و على وادى اخلائى‌

فبلغهم تحياتى و نبئهم باشواقى‌

و قل يا سادتى انتم بنقض العهد عجلتم‌

و انى ثابت باق على عهدى و ميثاقى‌

بهائى خرقه خود را مگر آتش زدى كامشب‌

جهان پر شد ز دود كفر و سالوسى و زراقى‌