كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٣٩ - فصل فى ذم المنتقدين بالحكمة و ينكرون لطائفها و سرائرها من الغفلة و الظلمة و فى تفسير من تفقه و لم يتصوف فقد تفسق و من تصوف و لم يتفقه فقد تزندق و من جمع بينهما فقد تحقق

تو چه از حكمت بدست آورده‌اى‌

حاش للّه ار تصور كرده‌اى‌

چيست حكمت طائر قدسى شدن‌

سير كردن در وجود خويشتن‌

ظلمت تن طى نمودن بعد از آن‌

خويش را بردن سوى انور جان‌

پا نهادن در جهان ديگرى‌

خوش‌ترى زيباترى بالاترى‌

كشور جان و جهان تازه‌يى‌

كش جهان تن بود دروازه‌يى‌

خالص و صافى شوى از خاك پاك‌

نه ز آتش خوف و نه از آب پاك‌

هر طرف وضع رشيقى در نظر

هر طرف طور انيقى جلوه‌گر

هر طرف انوار فيض لا يزال‌

حسن در حسن و جمال اندر جمال‌

حكمت آمد گنج مقصود اى حزين‌

ليك اگر با فقه و زهد آيد قرين‌

فقه و زهد ار مجتمع نبود بهم‌

كى توان زد در ره حكمت قدم‌

فقه چبود؟ آنچه محتاجى بر آن‌

هر صباح و شام، بل آنا فآن‌

فقه چبود؟ زاد راه سالكين‌

آنكه شد بى‌زاد، گشت از هالكين‌

زهد چه؟ تجريد قلب از حب غير

تا تعلق نايدت مانع ز سير

گر رسد مالى نگردى شادمان‌

ور رود هم، نبودت باكى از آن‌

لطف دانى آنچه آيد از خدا

خواه دل و فقر، خواه عز و غنا

هر كه او را اين صفت حالى نشد

دل ز حب ما سوى خالى نشد

نفى لا تأسوا على ما فاتكم‌

يأس آوردش شده از راه گم‌

نيست با وجه زهادت معتبر

نقد باغ و راغ و گاو و اسب و خر

گرچه اين‌ها غالبا سد رهند

پايبند ناقصان گمرهند

آنكه گشت آگاه و شد واقف ز حال‌

داند از دنيا بود بس انفعال‌

مال دنيا را معين خود مدان‌

اى محدث فاحذروا را هم بخوان‌

حب دنيا گرچه رأس هر خطاست‌

اهل دنيا را در آن بس خيرهاست‌