كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٣٣٤ - چهارم - شرح اصطلاحات صوفيه

ش‌ شاهد- هر چيز زيبا و ظريف و جالب نظر.

شوق- ميل تمام، طلب مدام.

ط طريقت- راه و روش تصوف‌

ع‌ عجب- خود بينى.

غ‌ غيرت- حسدى كه بين محب و محبوب پديد آيد.

ف‌ فتوح- باز شدن كار بسته، گشايش دل، رسيدن نفعى و يا خيرى به درويشى.

فناء- زوال خصال ذميمه از سالك.

ق‌ قرب- نزديكى بدرگاه الهى.

قطب- بزرگ مشايخ طريقت كه راهنماى عصر است.

قلندر- عارف، خالى از هوا و هوس، اهل تسليم و رضا.

ك‌ كرامت- پديده‌هائى كه گاه‌به‌گاه از مشايخ بروز كند و خارق‌العاده باشد.

كشف- پديده‌ها و گشايشهائى كه از طرف حق سالك را رخ نمايد.

ل‌ لاهوت- عالم ذات حق.

لب- صفت حيات، بطن كلام.

م‌ مجاهده- رياضت.

محاضره- حضور قلب به‌وسيله ذكر.

محو- رفع اوصاف و عادت.

مرقع- جبه‌ييست كه رقعه رقعه بر هم دوزند.

مست- اهل شوق و جذبه.

مشاهده- وجود حق.

مطلوب- حق.

ملكوت- عالم معنى، عالم غيب، عالم ارواح.

معاملت- راه و روش زندگى اجتماعى معاشرت با خلق با ادب خاص.

و واقعه- مكاشفى بزرك، مردن.

وجد- جذبه‌ى الهى.

وصال- مقام وحدت.

وصول- نهايت قرب بحق.

وقت- جذبه‌هاى لذيذى كه پس از رياضت و اراده سالك را حاصل مى‌گردد.

ولايت- دوستى و حب حق، و آن را درجاتى است.

ه هيبت- خوف.