كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٣٠٠ - باقر علم

است و آشاميدنى!.»

پس ايوب فرمان حق را اجرا كرد و در مدتى اندك تندرستى و نشاط خود را بازيافت.

در اين هنگام همسر ايوب كه از تشدد وى نرنجيده و از پرستارى دست نكشيده بود بسراغ او آمد تا در پرستارى و نگهدارى وى بكوشد، همين كه چشمش به ايوب افتاد وى را جوانى تندرست يافت، در آغاز تصور كرد اشتباه كرده است ولى ايوب وى را از ماجرا آگاه ساخت، پس هر دو شكر خداى بزرگ بجاى آوردند.

پس خداى تعالى در مقابل اين صبر و ايمان ايوب، دو چندان ثروت پيشيش و نيز فرزندانش را بوى باز گردانيد و بعد فرزندان پاك سرشت ديگرى نيز بوى عطا فرمود.

و بعد از آن ايوب صد و چهل سال زندگانى نمود و پسران خود و پسران پسران خود را تا پشت چهارم ديد پس پير و سالخورده شده وفات يافت‌[١].

وَ وَهَبْنا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَ ذِكْرى‌ لِأُولِي الْأَلْبابِ‌[٢].

«پاداش داديم او را، كسانش را و مثلشان را با ايشان (اينست) رحمتى از ما و پندى مر صاحبان خردها را»

*** باقر علم-

حضرت امام محمد باقر ٧ پنجمين پيشواى شيعيان مى‌باشد.

نام آن امام محمد و لقب مشهور وى باقر و كنيت ايشان ابو جعفر است.

پدر بزرگوارشان، حضرت امام زين- العابدين ٧، چهارمين پيشواى شيعيان، و والده ماجده ايشان، فاطمه بنت الحسن بن على بن ابى طالب بود.

در مورد ولادت آن حضرت اقوال مختلف موجود است.

شيخ كلينى در كتاب اصول كافى، تاريخ ولادت ايشان را سال ٥٧ هجرى قمرى نوشته است.

و عيسى اربلى در كتاب كشف الغمة، ولادت آن حضرت را سوم صفر سال ٥٧

[١]- كتاب ايوب، باب چهل و دوم.

[٢]- سوره‌ى ص، آيه ٤٢.