كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٩٥ - افلاطون

نزد سقراط آموخته بود توأم ساخت.

بالاخره در سال ٣٨٨ پيش از ميلاد به آتن بازگشت و باغى را كه در خارج شهر داشت براى ترويج عقايد خود برگزيد و اندك اندك پيروان زيادى بدور خود جمع كرد و چون اين باغ در محلى بنام آكادميا واقع شده بود از اين نظر افلاطون و پيروانش را اغلب بنام آكادميان‌neicimedacA مى‌خوانند.

بطور كلى آنچه كه ما از احوال و عقايد سقراط مى‌دانيم از روى نوشته‌هاى افلاطون است و تا كنون كسى نتوانسته به درستى معلوم نمايد كه كدام قسمت از تحريرات افلاطون متن اصلى تعليمات سقراط است و كدام قسمت نظرات شخص اوست.

از جمله تأليفات مهم افلاطون كه شامل نظرات اجتماعى وى است كتاب جمهوريت مى‌باشد.

بطور كلى روش افلاطون «جمع ميان طريقه‌ى استدلال و تعقل و قوه‌ى شاعرى و تخيل است»[١] و بايد دانست كه در فلسفه‌ى افلاطون، تخيل مقام مهمترى را داراست.

افلاطون مى‌گويد: حقيقت اصلى فلسفه عبارتست از فرورفتن در خود و شناختن عالم مثل.

و مى‌گويد: محسوسات عبارتند از امورى غير حقيقى و فانى، و بعكس معقولات امورى حقيقى و اصيل و باقى و مجرد هستند.

و نيز براى وجود دو عالم قائل است:

١- عالم مثل‌saedI يا عالم معقولات.

٢- عالم اشياء يا عالم محسوسات و و اشباح.

عالم مثل عالمى است حقيقى و باقى كه انسان تنها به قوه عقل و قدرت تعقل بر آن علم حاصل مى‌كند.

عالم اشياء عالمى است كه داراى حقيقت و استقلالى نيست و به‌منزله‌ى سايه و شبح و مثل مى‌باشد، و دنياى مادى كه در آن زندگى مى‌كنيم مجازى است نه حقيقى،

[١]- سير حكمت در اروپا.