كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٩٧ - حكايت

عذرى بياورى.

موش گفت:

اى شهريار! خانه‌ى حقير بى‌رونق است بجهت اينكه كسان و اهل بيت حقير آزرده و مريضند، اكنون اى شهريار انصاف بده كه مرا چه قدر خجالت بايد كشيد و اگر ممكن است شهريار از روى لطف و بنده‌نوازى اين مرتبه از تقصير حقير بگذرد تا وقتى كه فارغ البال شده تهيه و تداركى معقول گرفته آن وقت شهريار را خبر كنم تا كه آنچه طريق ميزبانى باشد بعمل آرم.

گربه گفت:

اگر صد كس در اين خانه بيمار باشد و اگر صد هزار فتنه مى‌بارد و اگر تمام عالم بهم خورد به جائى نمى‌روم و گام از گام بر نمى‌دارم، و تو خواهى مهمان‌دار باش، خواهى نباش، و خواهى به خانه روى يا نروى، مرا بحال خود بگذار كه من شرط كرده‌ام و فروگذار نخواهم بود.

و حديث: اكرم الضيف و لو كان كافرا، امريست كه نسبت به مهمان‌دارى و در اين باب دليل فراوان و بسيار است، از آن جمله اينست:

حكايت‌

آورده‌اند كه در زمان حضرت رسول عليه الصلاة و السلام شخصى بود بسيار مهمان دوست، و زنى داشت در نهايت خست و لئيم.

آن مرد از توهم و خوف جنگ و فرياد بر آوردن آن زن از كراهت نمودن مهمان، بسيار مرارت داشت.

آن مرد لاعلاج روزى به خدمت حضرت رسول ٧ رفت و كيفيت احوال و ماجرا را بيان واقع كرد.