كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٩٤ - حكايت

مرد لر گفت:

خير پادشاه نخورده‌ام!.

پادشاه گفت:

مى‌دانى اين چه چيز است و چه نام دارد؟.

مرد لر گفت:

نامش بيقين نمى‌دانم، اما بگمان من چيزى مى‌رسد، در آن سرحد كه ما هستيم مرديست كه از ما بعقل و ادراك قابل و برتر است و هرساله يك‌مرتبه بشهر مى‌آيد، از قضا يك روزى از شهر آمده بود و مى‌گفت در شهر حمامهاى خوب بهم مى‌رسد، بنده را گمان چنين است كه اين حمام است.

چون پادشاه اين را شنيد بسيار بخنديد و فرمود كه مبلغ مذكور را بوزير بدهند.

وزير گفت:

پادشاها! بفرما تا دو سر بدهند، زيرا دو سر برده‌ام، چه كه اين مرد نه فالوده و نه حمام را ديده!.

پادشاه فرمود تا دو سر بدهند.

پس اى عزيز من! تا كسى چيز را نديده باشد و نخورده باشد چه داند چيست و چه لذت دارد.

پس هر چه خداوند عالميان خلق كرده است از براى اين است كه ايشان آن را ببينند و بخورند و بنوشند و ببويند و تمتع يابند و الا خلق نمى‌شد، پس خداوند عالميان اين نعمتها را از براى بندگان خلق كرده است و براى ايشان حلال و طيب و طاهر گردانيده و فرمود:

كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ‌.