كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٧٩ - حكايت

مدعى را بى‌خبر!.

شير گفت:

اى بنى‌آدم! مرا دست از تو برداشتن محال است، اما مهلت تهيه‌ى آلات حرب مى‌دهم.

هيمه‌كش گفت:

اى شير! اسباب و آلات حرب من در خانه است و من در اينجا اسلحه‌ى حرب ندارم و در اين بيابان از كجا بياورم؟.

شير گفت:

برو در خانه و اسلحه را بياور!.

پس از شنيدن اين سخن، هيمه‌كش با خود گفت: الحمد للّه، اكنون شايد بتوان جان از دست اين دشمن خونخوار به سلامت برد و او را ببلاى خود گرفتار كرد. بعد از آن بشير گفت:

مى‌ترسم كه بكمال زحمت به خانه رفته و اسلحه‌ى حرب را بياورم و تا برگردم تو رفته باشى و سعى من باطل گردد.

شير گفت:

بهر صيغه‌يى كه تو خواهى مرا قسم بده كه من به جائى نروم تا تو باز گردى!.

هيمه‌كش گفت:

اى شهريار! اگر راست مى‌گوئى و خواهى خاطر مرا آسوده گردانى بايد رخصت دهى تا من دست و پاى تو را به ريسمان هيمه‌كشى به تنه خارى و يا درختى ببندم آنگاه از عقب سلاح بروم و بعد از مراجعت شما را مرخص نموده با هم نبرد نمائيم. اى شهريار! اگر چه اين سخن و گفتگو نسبت بشما كمال بى‌ادبيست، اما