كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٦ - فصل فى ذم اصحاب التدريس الذين مقصدهم مجرد اظهار الفضل و التلبيس

نام او بى‌بى تميز خال‌دار

در نمازش بود رغبت بيشمار

با وضوى صبح خفتن مى‌گذارد

نامرادان را بسى دادى مراد

[١] كم نشد هرگز دواتش از قلم‌

بر مراد هر كسى مى‌زد رقم‌

در مهم سازى اوباش و رنود[٢] دائما طاحونه‌اش در چرخ بود

از ته هر كس كه برجستى به ناز

مى‌شدى فى الحال مشغول نماز

هر كه آمد گفت بر من كن دعا

او بجاى دست برمى‌داشت پا

بابها مفتوحة للداخلين‌

رجلها مرفوعة للفاعلين‌

گفت با او رندكى كاى نيك زن‌

حيرتى دارم درين كار تو من‌

زين جنايتهاى پى‌درپى كه هست‌

هيچ نايد در وضوى تو شكست‌

نيت و آداب اين محكم وضو

يك ره از روى كرم با من بگو

اين وضو از سنك و رو محكم‌تر است‌

اين وضو نبود سد اسكندر است‌

نان و حلوا چيست؟ اين تدريس تو

كان بود سرمايه‌ى تلبيس تو

بهر اظهار فضيلت معركه‌

ساختى افتادى اندر مهلكه‌

تا كه عامى چند سازى رام خويش‌

با صد افسون آورى در دام خويش‌

چند بگشائى سر[٤] انبان لاف‌

چند پيمائى گزاف اندر گزاف‌

نى فروعت محكم آمد نى اصول‌

شرم بادت از خدا و از رسول‌