كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهايى - شيخ بهائى - الصفحة ١٢٠ - حكايت

بيد از ترنج پرسيد كه تو كيستى؟ گفت مرا ترنج گويند.

بيد در جواب گفت:

شعر

جغد گفت:

من اين وضع را ديدم، از سير باغ و بوستان گذشتم و بسير گلستان پرداختم.

گل سرخ را ديدم بر تخت زمرد تكيه زده، از قطرات ژاله در گرانمايه بر گوش افكنده، جواهرى گوناگون بر روى بساط زبرجد سبز ريخته.

و گل زرد را ديدم به مثابه طلاى دست افشار بر آفتاب حيات آميخته، بر چهره‌ى گلستان رنگارنگ انداخته و سنبل را ديدم بسان گلعذاران زلف را از بن هر موى با چندين دل عشاق آويخته.

و سوسن و نرگس را ديدم كه زبان بتعريف باغ گشوده.

و قصرى در آن باغ بود كه كيوان را از رشگ او در دل داغ بود.

من پرواز كردم و بر بام آن قصر نشستم تا زمانى تماشا كنم، باز گشتم و از كنگره‌ى قصر نگاه كردم و بمفاد ليس فى الدار غيره ديار اثرى از آثار آنها نديدم، همين است كه مى‌بينى، ديگر چه گويم از بى‌وفائى روزگار بى‌اعتبار و گلهاى ناپايدار!

شعر

چون بوستان را چنان ديدم، از آن روز در خرابه جا گرفتم و دست از آبادى برداشتم.