تحفه (در اخلاق و سياست) - دانش پژوه، محمدتقى - الصفحة ٢٣٧ - حكايت

تمامت در معرض نفاد افتاد. نه دور، نزديك بود تا آتش فنا در خرمن اسباب ما زده شد و خاك آن بر باد داده آمد. شعر:

پس گفت آنگه خلق اوامر ما را بجان امتثال نمودندى و رضاى ما را در مطالب بر مصالح خويش مقدم داشتندى و نفس و مال فداى ما كردندى، تا باد طغيان و نخوت در گنبد دماغ ما جا گرفت و بر زهرات‌[٣] ربيع ايّام اقبال دل بستيم و روى از جاده خرسندى برتافتيم و نعمت آجل را بنهمت‌[٤] عاجل عوض كرديم و تمتّع نعيم جاودانى را بتتبّع‌[٥] تمنّاى نفسانى از دست داديم و پاى از دايره حق‌پرستى [١٦٣ ر] بدر نهاديم.

و چون روزگار نزه مستعار استرداد نمود و بضاعت خود بازگرفت، ما مفلس و خايب و مضطرّ و خاسر باز گشتيم، و تأسّف و ندامت بر تضييع عمر مفيد نيامد. شعر:

حكايت‌[٦]

گويند سليمان بن عبد الملك هيأتى بهىّ و منظرى ظريف داشت، چنانكه در آن روزگار صيت حسن او در ساير بسيط ساير بودى. روز جمعه لباس‌

[١] - اين مصرع در متن چنين است.

[٢] - اين مصرع در متن چنين است.

[٣] - ص: زهراب.

[٤] - ص: بتهمت.

[٥] - ص: تبغ؟؟؟.

[٦] - طق ١١٦، تج ٧٨.