تحفه (در اخلاق و سياست) - دانش پژوه، محمدتقى - الصفحة ٢٣٠ - حكايت

او كه در معرض انتقالست اهتزاز ننمايد. شعر:

چه ناكام ساقى هادم اللذّات اقذاى اذاى كدورات در اقداح افراح حيات اندازد و مرغ روح از آستانه قفس كالبد خانه واپردازد. ايّام جوانى چون باد بر گذر است و اوقات شادمانى چون ابر نيسان ناپايدار. و من قدر نعمت جوانى وقتى دانستم كه عرض بضاعت آن تجارت عرضه گشته و معراض آن از اعراض ضياع گذشته بود، و تأسّف بر فوات مفيد نيامد، «و اندب حين لا يغنى الندامة». [١٥٧ پ‌].

چشم از ديدن و گوش از شنيدن و دست از گرفتن و پاى از رفتن باز ايستاد.

[پا] يهاى جهان‌پيماى را اكنون بى‌تمسّك دست‌آويز قدرت‌خيز نيست، منهل عذب شباب كه صفاى: «مغتسل بارد و شراب» داشت در مذاق جان بتجرّع «و يكاد يسيغه» صفت اوست.