تحفه (در اخلاق و سياست) - دانش پژوه، محمدتقى - الصفحة ٢٢٢ - حكايت

بر حال و مآل خود مويه بسزا واجب دارد.

ابن عمر، رضى اللّه عنه، گفت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلّم دست مرا بگرفت و گفت يا عبد اللّه در دنيا غريب باش، يا چون رهگذر باش، و نفس خود را از مردگان شمار! پس گفت ايكه بجمال و مال مغرورى، بر دولت و نعمت دنيا كه چون باد برگذارست و چون ابر ناپايدار تكيه مكن، و پرده هوس از پيش هوش بردار، و بر تقلّب احوال روزگار غدّار ببصر بصيرت نظرى بسزا واجب دان! تا چگونه قدهاى صنوبريرا چنبرى گرداند و چهر [ه‌] هاى ارغوانى را زعفرانى كند. گاه درويشى را از گلخن آرزو [و] محنت بگلشن ناز و نعمت رساند و بر فرش شرف و بساط نشاط نشاند، و گاه توانگريرا پلاس افلاس در جيد وجود پوشاند و غبار ادبار بر فرق احوال او فشاند. و چون ندانى كه مساعى‌[١] (؟) اجل كى رسد و ساعة فساعة وصول او ممكن است، چندين عمل قبيح پيش مگير و بنعمت اين جهان كه در معرض انتقال است فريفته مشو! بعزّ دنياوى كه بر شرف زوال است مغرور شدن، و از آن ثبات [و] دوام تصوّر نمودن از حصافت دور [١٥٢ ر] مى‌نمايد. شعر:

در حقيقت‌ «وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقى‌»[٢] تامّل كن و از همگى احوال تحرّى رضاى مولى اولى دان! و باهوش باش تا قوّت ترا ضعيف نكند و زمام اختيار از دست‌

[١] - شايد« مباغى» يا« متقاضى» باشد.

[٢] - قرآن ٨٧: ١٧.